توضیح انواع اجراهای تئاتری: از نمایش باستانی تا صحنه معاصر

افرادی که برای "انواع تئاتر" جستجو می‌کنند معمولاً سعی می‌کنند تاریخ طولانی و پیچیده‌ای را بفهمند: کری یونانی کار مشابهی که بازیگر کابوکی انجام می‌دهد نمی‌کند، و در انتظار گودو قوانین یکسانی با موزیکال برودوی را دنبال نمی‌کند. این مقاله تقاليد اجرای اصلی را به ترتیب زمانی، از منابع مستند شده تا اشکالی که امروز اجرا می‌شوند، ارائه می‌دهد و از حقایقی که از منابع دانشگاهی و موسسه‌ای استخراج شده‌اند استفاده می‌کند.

یونان باستان: تراژدی، کمدی و نمایش ساتیر

بر اساس دانشنامه تاریخ جهان، آغاز دقیق کمدی یونانی مستند نیست، اما سفال‌ها از قرن ششم پیش از میلاد قبلاً بازیگران را در لباس‌های اغراق‌آمیز نشان می‌دهند، و ارسطو یکی از رشته‌های کمدی را به آهنگ‌های فحلی که در جشن‌های تکریم دیونیسوس خوانده می‌شد پیوند داد. تراژدی و کمدی در همان جشن‌های مذهبی به‌همراه نمایش‌های ساتیر به‌نمایش گذاشته شد، و با هم "بنیاد را تشکیل می‌دهند که تمام تئاتر معاصر بر آن استوار است،" همان‌طور که دانشنامه بیان می‌کند.

این ژانر به دو مرحله تقسیم شد. کمدی قدیمی بر قرن پنجم پیش از میلاد تسلط داشت و توسط ارسطوفان (حدود 460-380 پیش از میلاد) رهبری می‌شد، که آخاریان (425 پیش از میلاد) او پرانه‌ترین کمدی کاملی است که تاکنون باقی مانده‌است؛ این کمدی حبکه‌های تخیلی و طنز سیاسی مستقیم را ترجیح می‌داد. کمدی جدید در اواخر قرن چهارم پیش از میلاد دنبال شد و توسط مینندر (حدود 342-291 پیش از میلاد) رهبری می‌شد، که تقریباً 100 نمایش نوشت و توجه را از شرایط خانوادگی و شخصیت‌های نمونه‌ای تکراری بجای حملات بر شخصیت‌های عمومی معروف جابجا کرد.

نمایش رقص نقاب‌دار ژاپنی: نو، کیوجن و کابوکی

نو در قرن چهاردهم شکل گرفت زمانی که بازیگر کاناامی کیوتسوجو گروه یوساکی‌زا را تأسیس کرد، و پسرش زیامی موتوکیو این شکل را بهبود بخشید و تقریباً پنجاه نمایش نوشت که امروز نیز اجرا می‌شوند، بر اساس مدخل راهنمای تحقیق EBSCO در مورد نمایش نو. نو بر حرکت طرح‌شده، نقاب‌های پیچیده و یک بازیگر اصلی، شیته، تکیه می‌زند، که احساسات را از طریق رقص و موسیقی به‌جای حوار معمولی بیان می‌کند. حوارهای طنز‌آمیزی به‌نام کیوجن بین نمایش‌های نو به‌نمایش گذاشته می‌شود؛ برنامه ترکیب‌شده به‌نام نوجاکو شناخته می‌شود.

یونسکو نوجاکو را در سال 2001 شاهکاری از میراث شفاهی و ناملموس انسانی اعلام کرد و رسماً آن را در فهرست نمایندگی میراث فرهنگی ناملموس انسانی خود در سال 2008 ثبت کرد، بر اساس فهرست یونسکو. ژاپن قبلاً آن را در سال 1957 یک ملک فرهنگی ناملموس مهم تعیین کرده بود.

کابوکی بعداً، در دوره ادو ژاپن (1603-1867)، توسعه یافت و برای مخاطبان محلی شهری نه برای دربار هدف‌گذاری شده بود. فهرست یونسکو نمایش‌های کابوکی را متمرکز بر رویدادهای تاریخی و درگیری‌های احساسی توصیف می‌کند، که منحصراً توسط بازیگران مرد اجرا می‌شود، از جمله متخصصان اون‌ناگاتا در نقش‌های زنانه. صحنه‌سازی دارای یک پل بلند به‌سمت مخاطبان به‌نام هاناامیچی و یک حالت منجمد سبک‌شده ای به‌نام میه است که بازیگران از آن برای نشان‌دادن اوج احساس شخصیت استفاده می‌کنند. یونسکو کابوکی را در سال 2005 شاهکار اعلام کرد و آن را در فهرست نمایندگی در سال 2008 ثبت کرد.

اشکال اروپایی کمیک و سیاسی: کمدی دل‌آرت تا تئاتر حماسی

کمدی دل‌آرت در ایتالیا در دهه 1500 میلادی ظهور کرد، با اتفاقیات اصلی آن تقریباً بین 1550 و 1650 تعیین شد، بر اساس EBSCO. گروه‌ها در فضای باز بر روی صحنه‌های موقت با حداقل منظره اجرا می‌کردند، حوار را دور حبکه‌ای شناخته‌شده و مجموعه‌ای ثابت از شخصیت‌های نقاب‌دار نمونه‌ای ارتجال می‌کردند — زانی احمق، تاجر حریص ایل ماگنیفیکو، دکتور شارلاتان و کاپیتانو متکبر، بعداً توسط شخصیت‌هایی مانند هارلکوئین و پانتالون پیوند خورد. این شکل در سراسر اوروپا پخش شد و در دهه 1600 به عصر طلایی خود رسید و سپس کاهش یافت؛ در سال 1797 پس از تهاجم ناپلئون به‌طور رسمی در ایتالیا ممنوع شد، اگرچه بر کمدی‌های بعدی تأثیر گذاشت و از اواخر دهه 1970 به بعد احیا شد.

در دهه 1920، کارگردان آلمانی ارون پیسکاتور تکنیک‌هایی را توسعه داد که نویسنده‌ی نمایش برتولت بریخت بعداً به‌عنوان تئاتر حماسی سازمان‌بندی کرد، بر اساس مدخل تاریخ EBSCO. بریخت می‌خواست مخاطبان درباره محتوای اجتماعی نمایش فکر کنند نه صرفاً احساس کنند، بنابراین از وسایلی مانند روشنایی روشن و یکنواخت، عناوین طراحی‌شده و حوارهای موسیقی استفاده کرد تا مخاطبان را یادآور شود که آن‌ها در حال تماشای ساخت هستند. او این را ورفریمدونگسیفکت یا اثر بیگانگی نامید — تکنیکی برای آن‌که وضعیت‌های آشنا به‌اندازه‌ای عجیب به نظر بروند که به‌جای جذب احساسی به‌طور عقلانی بررسی شوند.

اشکال پس‌از جنگ و معاصر

تئاتر عبث پس از جنگ جهانی دوم در اروپا ایجاد شد، شکل‌گیری توسط فلسفه وجودی ژان‌پل سارتر و آلبر کامو، بر اساس EBSCO. نویسندگان نمایش از جمله صموئل بیکت، یوجین یونسکو، ژان جنه و هارولد پینتر نمایش‌های غیرواقع‌گرایانه را نوشتند که بر شرایط غیرمنطقی و زبانی که نتوانسته بود ارتباط برقرار کند استوار بود، منعکس‌کننده آنچه EBSCO به‌عنوان احساس پس‌از جنگ نسبت‌به بی‌فایدگی انسان توصیف می‌کند. EBSCO توجه می‌دهد که این سبک تا اواخر دهه 1950 به جاهای برودوی خارج از نمایش و برودوی خارج از نمایش رسید، و اینکه ادوارد البی تکنیک‌های عبث را در کارهایی مانند چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟ (1962) اسلام داد.

تئاتر موسیقی به اپرای آهنگ قرن هجدهم برمی‌گردد — برخی از تاریخ‌نویسان اپرای گدا (1728) را نمونه زودهنگام نام‌می‌برند — و به‌تدریج شکل برودوی مدرن خود را به‌دست آورد: بلک کروک (1866) تماشای رقص پرخیال را معرفی کرد، شو بوت (1927) اولین گروه کاملاً یکپارچه برودوی را استفاده کرد و مناسبات نژادی را مطرح کرد، و اوکلاهوما! (1943) به‌طور گسترده‌ای اولین موزیکل تلقی می‌شود که در آن آهنگ‌ها و رقص کاملاً در حبکه ساخته شد، بر اساس خلاصه EBSCO.

تئاتر جسمانی و شاخه‌شده ریشه‌های خود را در وابستگی کمدی دل‌آرت به حرکت نسبت‌به متن دارد، در قرن بیستم توسط متخصصانی مانند ژاک لوکوک، رودولف لابان و آنتونان آرتو بازطراحی شد، EBSCO توجه می‌دهد. در این شکل بدن داستان را منتقل می‌کند و شرکت‌ها — مانند دی وی 8 فیزیکال تئاتر لوید نیوسون، که در 1986 تأسیس شد، و کومپلیسیتی — تولیدات را از طریق ارتجال مبتنی بر کارگاه به‌جای نمایش ثابت ایجاد می‌کنند.