چگونه فاجعه نظامی فنیسی سال 1172 اولین اوراق قرضه دولتی در اروپا را به وجود آورد

دوژی که کشتی ها را به شرق می فرستد

در 12 مارس 1171، امپراطور بیزانس مانوئل اول دستور بازداشت یکطرفه بازرگانان فنیسی در سراسر امپراطوری را صادر کرد، تعداد زیادی از آنان را در قسطنطنیه زندانی کرد، طبق بیوگرافی ویتالی دوم میشیل در ویکی پدیا. فنیسی و بیزانس بر سر علت اختلاف داشتند: منابع فنیسی انتقام امپراطوری را به دلیل رد کمک نظامی مقصر دانستند، در حالی که روایات بیزانسی آن را به غرور فنیسی و آسیب به اموال نسبت دادند.

دوژ ویتالی دوم میشیل، که فنیسی را از فوریه 1155 حکومت می کرد، در سپتامبر 1171 با فرستادن ناوگانی شامل 100 گالیون، تقویت شده توسط 10 کشتی اضافی از ایستریا و دالماسیا، به سمت سرزمین های بیزانسی پاسخ داد. ناوگان تروگیر و راغوسا را تصرف کرد، خالکیس را در جزیره یوبیا محاصره کرد، سپس زمستان 1172 را در جزیره خیوس سپری کرد.

یک اپیدمی در میان خدمه فنیسی در خیوس شروع شد و حدود یک هزار نفر را در زمان کوتاهی کشت، طبق روایت ویکی پدیا. بیماری با ناوگان همراه شد و به کیرا پاناغیا منتقل شد، سپس به لسبوس و اسکیروس، جایی که کشتی های بازمانده عید پاک 1172 را گذراندند قبل از اینکه حملات را کنار گذاشته و به خانه بازگردند.

یک دوژ کشته شد، دولت تغییر کرد

حملات ناموفق خشم عمومی را در فنیسی برانگیخت. در 28 مه 1172، فردی به نام مارکو کازولو به میشیل حمله کرد، او کوتاهی پس از آن نزدیک کلیسای سن زاکاریا درگذشت؛ کازولو بعداً اعدام شد، طبق همان بیوگرافی ویکی پدیا. یک خبرنامه در مورد امور مالی عمومی فنیسی، The Bond Salad، اضافه می کند که بحران همچنین یک تغیر دستوری را الزام کرد: خانواده های ثروتمند سهمی از قدرت را خواستار شدند، و سباستیانو زیانی در 1172 دوژ جدید شد تحت یک سیستم شورای اصلاح شده.

از وام های اجباری به یک صندوق دائمی

برای پرداخت جنگ و پیامد های آن، فنیسی به جای مالیات معمولی به وام های اجباری از ساکنان ثروتمند خود روی آورد، طبق وبلاگ تاریخ مالی Tontine Coffee-House. مردان دارایی موظف بودند مبلغی متناسب با ثروت خود — معمولا بین 0.5٪ تا 1٪ — تعهد کنند و از آنجا که این وام های اجباری، که prestiti نامیده می شوند، هر سال جمع آوری نمی شدند، افراد دارایی فنیسی عموما آن را به مالیات ثابت ترجیح می دادند.

در ابتدا ترتیب غیر رسمی و موقتی بود: دولت در زمان های نیاز قرض می گرفت و زمانی که مالی اجازه می داد بازپرداخت می کرد. این در 1262 تغییر کرد، زمانی که فنیسی prestiti های معلق خود را در یک صندوق دائمی واحد به نام مونته وکیو تجمیع کرد، طبق Tontine Coffee-House و سایت بازار مالی Finaeon. از آن پس صندوق 5 درصد بهره سالانه ثابت را پرداخت کرد، به دو قسط تقسیم شده در مارس و سپتامبر؛ Tontine Coffee-House گزارش می کند که شورای حاکم فقط مبلغ ثابتی از درآمدهای مالیاتی را برای بودجه دولت هر ماه محفوظ کرد، بقیه را برای پرداخت بهره هدایت کرد.

اولین بازار ثانویه برای بدهی عمومی

آنچه مونته وکیو را قابل توجه می کرد صرفا نرخ بهره ثابت نبود بلکه آنچه دارندگان مطالبات می توانستند با آن انجام دهند. هیچ گواهی فیزیکی وجود نداشت؛ مالکیت توسط مقامات به نام Ufficiali dei Prestiti، افسران وام، ثبت شد اما این مطالبات ثبت شده می توانستند به سرمایه گذاران دیگر فروخته و منتقل شوند، طبق گزارش Finaeon. این یک بازار فعال و با نقل قیمت در بدهی عمومی خلق کرد — که توسط مورخین به طور گسترده به عنوان اولین نوع خود در اروپا نقل شده است.

قیمت ها با تقلبات ثروت فنیسی حرکت می کردند. The Bond Salad نوت می کند که تا سال 1299 prestiti در حدود 60 درصد از ارزش اسمی معامله می شد، دلالت بر بازدهی نزدیک به 8.375 درصد. دهه های بعد، پس از اینکه فنیسی بین 1378 و 1382 در طول جنگ های تجدید شده پرداخت بهره را تعلیق کرد، قیمت ها به تقریبا 18 درصد ارزش اسمی سقوط کردند، طبق Tontine Coffee-House.

چرا بحران قرون وسطایی در سال 2026 باعث توجه می شود

این حادثه توجه تازه ای را از طریق کتاب جدید رابین ویگلسورث در مورد تاریخ بازار اوراق قرضه، مورد بحث در مصاحبه فورچون، به دست آورد. ویگلسورث — که برای زندگی اوراق قرضه را پوشش می دهد — نشان می دهد چگونه ابزارهای بدهی دولتی که در ابتدا برای تأمین مالی جنگ ساخته شدند، بعداً مالیات دولت مدرن را تقویت کردند، و استدلال می کند که بازارهای Treasury و repo امروز نشانه های کرنش خاص خود را نشان می دهند.

فورچون گزارش داد که برای بیشتر دوره بعد از جنگ، بانک های مرکزی خارجی خریداران پایدار ترین بازار Treasury بودند، اما آنها در دو دهه گذشته تدریجی عقب نشینی کردند، با صندوق های سرمایه گذاری که تجارت اهرم شده انجام می دهند جای آنها را می گیرند. ویگلسورث به فورچون گفت بازار خرید و فروش شبانه repo بیش از 12 تریلیون دلار رشد کرده است، و شکنندگی در حال افزایش را در مورد اینکه چه کسی اوراق قرضه عمومی را نگاه دارد و معامله می کند، به عنوان خطرناک توصیف کرد زیرا بازارهای Treasury سیستم مالی گسترده تر را تقویت می کنند.

موازنه ای که او کشیده است این نیست که بازارهای امروز با یک ناوگان طاعون قرن دوازدهم روبرو باشند، بلکه اینکه سؤال اساسی — چه کسی از دست دهد دولت را جذب می کند و این بدهی با چه شفافیتی معامله می شود — همان سؤالی است که فنیسی پس از 1172 با آن روبرو بود.