چیزی که سالمندان فائق‌العمر مشترک دارند: رژیم غذایی، عادات و بحث ژنتیکی در مورد رسیدن به 110 سال

زندگی کردن بعد از سن 100 سال کمتر نادر می‌شود، اما زندگی کردن بعد از سن 110 - آستانه‌ای که سالمندی فائق‌العمر را تعریف می‌کند - بسیار غیرمعمول باقی می‌ماند. دو جریان از تحقیق، یکی از کاردیولوژیست اسپانیایی و دیگری از یک پروژه دراز‌مدت دانشگاه بوستون، به تأکیدات متفاوتی اشاره دارند در مورد آنچه این موارد شدید را از بقیه متمایز می‌کند.

مورد نمط زندگی: لاغر، غنی از گیاهان، کم کالری

مانوئل دلا پنا، کاردیولوژیست و رئیس موسسه اروپایی سلامت و رفاه اجتماعی اسپانیا، پروفایل‌های سلامتی سالمندان را بررسی کرده است، طبق گزارشی از Infobea. او استدلال می‌کند که افراد بالای 110 سال یک صفت را به‌تر از بقیه دارند: آنها لاغرند. او این لاغری را با یک رژیم غذایی که به نظر می‌رسد بیشتر افراد آن را به صورت طبیعی به جای انتخاب آگاهانه به کار می‌برند، مرتبط می‌کند.

این رژیم غذایی، همان‌طور که برای Infobea توضیح داده شد، بر اساس کریم‌های سبزیجات، غلات و میوه‌های غنی از فیبر که حاوی پروبیوتیک‌ها هستند، ساختار یافته است، که همه نسبتاً کم کالری هستند. دلا پنا می‌گوید این الگو از یک میکروبیوتای روده‌ای "جوان‌تر" حمایت می‌کند در حالی که تجمع چربی‌های احشایی را محدود می‌کند، که به بیماری‌های قلبی و عروقی و متابولیکی مرتبط است.

او همچنین عادات دیگری را فهرست می‌کند که می‌گوید بین سالمندانی که مطالعه کرده است تکرار می‌شود: عدم سیگار‌کشی، فشار خون تحت کنترل، سطح کلسترول LDL مطلوب، پیاده‌روی روزانه، شنیدن منظم موسیقی، و آنچه او آرامش عاطفی می‌نامد.

مورد ژنتیکی: با سن قویتر می‌شود

مطالعه سالمندان نیو انگلند، اداره‌شده از دانشگاه بوستون و رهبری شده توسط استاد توماس پرلز، وزن‌دهی متفاوتی ارائه می‌دهد. محققانش یک مدل ژنتیکی با استفاده از 281 نشانگر در حدود 130 ژن ایجاد کرده‌اند که، طبق پروفایل دانشگاه بوستون درباره پرلز، تنبؤ می‌کند با دقتی حدود 85 درصد کسی که تا سن 105 یا بیشتر زنده خواهد ماند. همان مدل تنها حدود 60 درصد دقیق است برای تنبؤی اینکه کسی به سن 100 می‌رسد، که محققان می‌گویند نشان می‌دهد تأثیر ژنتیکی هر چه بیشتر فرد از سن 100 فراتر رود، قویتر می‌شود.

یک مقاله بررسی‌شده‌ی همتایان از همان گروه مطالعه، منتشر‌شده و بایگانی‌شده در PubMed Central، بیان می‌کند که تنها حدود 20-30 درصد از تغییرپذیری در بقای تا اواسط دهه 80 توسط ژنتیک توضیح داده می‌شود، اما این سهم برای افرادی که بعد از سن 100 زندگی می‌کنند افزایش می‌یابد. مقاله 281 متغیر یک‌نوکلئوتیدی در 129 ژن مرتبط با طول عمر استثنایی را شناسایی می‌کند، از جمله ژن‌های مرتبط با مکانیسم‌های اساسی پیری مانند LMNA و WRN، ژنی که در سندروم Werner جهش دارد، شرایطی که پیری زودرس را ایجاد می‌کند، همراه با یک متغیر نزدیک APOE/TOMM40 که معمولاً بیشتر با خطر بیماری مرتبط است.

پروفایل دانشگاه بوستون همچنین یافته‌ای غیرمنتظره را یادداشت می‌کند: سالمندان الزاماً از متغیرهای ژنی مرتبط با بیماری مصون نیستند. طبق تحقیقات پرلز، آنها می‌توانند هماندازه متغیرهای مرتبط با بیماری را به عنوان افرادی که بسیار جوان‌تر می‌میرند حمل کنند، که نشان می‌دهد برخی سالمندان متغیرهای جداگانه‌ای مرتبط با طول عمر را حمل می‌کنند که به جای صرفاً اجتناب از ژن‌های مضر، این خطر را معادل می‌کنند.

آنچه دو جسم تحقیقی موافق و مخالف هستند

هر دو جریان تحقیق موافق‌اند که هیچ عامل واحدی به طور کامل طول عمر شدید را توضیح نمی‌دهد، و اینکه ژنتیک و محیط تعامل دارند. جایی که آنها متفاوت هستند تأکید است: قاب‌بندی دلا پنا، بر اساس مشاهده‌ی بالینی سالمندانی که درمان کرده یا با آنها مصاحبه کرده است، وزن بیشتری برای رژیم غذایی و عادات روزمره برای رسیدن به سن پیری عموماً قائل است. مدل دانشگاه بوستون، بر اساس ترتیب‌دهی ژنتیکی از جمعیت‌های بزرگ سالمندان، ژنتیک را یک عامل بزرگ‌تر خصوصاً در سن‌های شدیدترین، مانند 105 و بالاتر، می‌یابد.

نقطه‌نظر انگلیسی Wikipedia درباره تحقیق سالمندان تفصیل بیشتری اضافه می‌کند: یک مطالعه‌ی 2011 درباره افراد با طول عمر استثنایی نشان داد که آنها در فعالیت فیزیکی، رژیم غذایی یا مصرف الکل به طور مداوم متمایز از جمعیت عمومی نیستند، برخی افراد دراز‌مدت سیگار‌کشی یا مصرف الکل را برای دهه‌ها انجام داده‌اند. همان نقطه‌نظر یافته‌های مطالعه‌ی سالمندان نیو انگلند را نقل می‌کند که یک خواهر یا برادر یک سالمند حدود چهار برابر بیشتر احتمال دارد تا از سن 90 بیشتر زنده بماند نسبت به جمعیت عمومی، و اینکه بیشتر سالمندان در مطالعه تا سن متوسط 92 مستقل‌العمل باقی ماندند.

اخطاری در مورد خود داده‌ها

تصدیق ادعاهای سن فوق‌العاده خود یک مشکل شناخته‌شده در این زمینه است. مقاله Wikipedia درباره تحقیق سالمندان به یک مطالعه‌ی 2024 اشاره می‌کند که ایست‌های طول عمر به اصطلاح "آبی" را بررسی کرد و دریافت که بخش بزرگی از سوابق سالمندان فائق‌العمری مزعوم در برخی مناطق - به عنوان 82 درصد در مناطقی که بررسی کرد توصیف شد - بدون مستندات، خطاهای دفتری، یا مواردی که فرد قبلاً تأیید شد فوت کرده‌است، ظاهر شد، که سؤالاتی را درباره قابل اعتماد‌بودن برخی ثبت‌نام‌های سن شدید ایجاد می‌کند.

این احتیاط مشاهدات بالینی از جمعیت بیماران دلا پنا یا یافته‌های ژنتیکی از شرکت‌کنندگان سالمند ترتیب‌دهی‌شده و تصدیق‌شده در مطالعه‌ی دانشگاه بوستون را نفی نمی‌کند، اما یادیاوری است که ادعاها درباره سالمندان فائق‌العمر به طور خاص به تصدیق محکم سوابق تولد نیاز دارند.