Pierwsza kampania polityczna Gandhiego: Walka o prawa wyborcze Hindusów w 1894 roku
Opublikowano:
Obraz: Elliott & Fry · Public domain · Wikimedia Commons
W skrócie
Pierwsza wielka kampania polityczna Mohandasa Gandhiego nie odbyła się w Indiach, ale w brytyjskiej kolonii Natal w Południowej Afryce, gdzie w 1894 roku pomógł zorganizować petycje przeciwko ustawodawstwu, które pozbawiało Hindusów prawa do głosowania. Walka doprowadziła do założenia Kongresu Hindusów Natalu i zaowocowała długotrwałymi debatami, które zakończyły się tylko konstytucyjną gwarancją powszechnego prawa wyborczego dla dorosłych w Indiach w 1949 roku.
Ta wersja jest tłumaczeniem maszynowym oryginału (English). Przeczytaj oryginał
Jaka była pierwsza kampania polityczna Gandhiego?
W 1894 roku Mohandas Karamchand Gandhi, prawnik pracujący w brytyjskiej kolonii Natal, rozpoczął pierwszą zorganizowaną kampanię polityczną. Jej celem była ustawa w Zgromadzeniu Legislacyjnym Natalu mająca na celu usunięcie hinduskich mieszkańców kolonii z listy wyborczej, zgodnie z wpisem Wikipedii o Ustawie Zgromadzenia Legislacyjnego Natalu. Kampania odbyła się trzy dekady przed powrotem Gandhiego do Indii w celu kierowania ruchem niepodległościowym.
Prawo natalne już ograniczało prawo wyborcze głównie do mężczyzn posiadających nieruchomości o wartości co najmniej 50 funtów, jak podała agencja prasowa The Leaflet. Nowe ustawodawstwo specjalnie wymieniało Hindusów: zgodnie z South African History Online, zwalniało Hindusów już umieszczonych na liście wyborczej, ale na zawsze zabraniało każdemu innemu hinduSkiemu mieszkańcowi — niezależnie od posiadania majątku lub kwalifikacji — kiedykolwiek rejestrować się do głosowania.
Jak Gandhi zorganizował opozycję
Gandhi pomógł w redagowaniu i rozpowszechnianiu petycji przeciwko ustawie. Jedną petycję skierowaną do Zgromadzenia Legislacyjnego Natalu podpisało około 10 000 hinduskich mieszkańców, zgodnie z Wikipedią. Oddzielna apelacja do brytyjskiego Sekretarza Stanu do spraw Kolonii, lorda Ripon'a, została formalnie złożona około 14 lipca 1894 roku w imieniu Hadżi Mohammada Hadżi Dady — który później zostałby wiceprezesem Kongresu Hindusów Natalu — i szesnastu innych, zgodnie z South African History Online. Petenci odrzucili twierdzenie, że hinduscy wyborcy przytłoczą europejskich, zwracając uwagę, że Natal miał wówczas około 45 000 europejskich i 45 000 hinduskich mieszkańców.
Gandhi pomógł w założeniu Kongresu Hindusów Natalu w 1894 roku, aby kontynuować kampanię poza początkową zbiórkę petycji. Hadżi Mohammad Hadżi Dada, który pomógł kierować apelacją do lorda Ripon'a, został wiceprezesem nowej organizacji, zgodnie z South African History Online.
Czy kampania z 1894 roku się powiodła?
Zgromadzenie Legislacyjne Natalu uchwaliło ustawę przy trzecim czytaniu 2 lipca 1894 roku, jak podała South African History Online. Brytyjska Korona początkowo nie zatwierdziła tego ustawodawstwa, częściowo dlatego, że bezpośrednio wymieniało Hindusów, zgodnie z The Leaflet. Po uzyskaniu przez Natal statusu samodzielnie rządzonego Rządu Odpowiedzialnego, kolonia uchwaliła nową ustawę, Ustawę 8 z 1896 roku, która osiągnęła ten sam efekt pozbawienia praw wyborczych bez bezpośredniego wymieniania rasy. Hindusi w Natalu stracili prawo głosu w parlamencie, stwierdzono w Wikipedii.
Gandhi kontynuował pisanie na ten temat po uchwaleniu ustawy. 16 grudnia 1895 roku opublikował artykuł zatytułowany 'Indian Franchise', kwestionując żądanie władz kolonialnych, aby Hindusi udowodnili, że byli już zarejestrowani jako wyborcy w Indiach zanim zakwalifikowali się w Natalu.
Dlaczego takie zasady tylko dla biednych Hindusów?
— Mohandas Gandhi, 'Indian Franchise', 16 grudnia 1895 roku, cytowane w The Leaflet
Od walki o prawo wyborcze w kolonii do powszechnego prawa wyborczego w Indiach
Kampania natalna dążyła do zachowania wąskiego, opartego na posiadaniu majątku prawa do głosowania dla Hindusów, którzy już spełniali wymogi prawa kolonialnego — nie była to jeszcze żądanie powszechnego prawa wyborczego. Idea, że każdy dorosły obywatel, niezależnie od majątku, wykształcenia, płci czy kasty, powinien mieć jeden głos, rozwijała się przez następne dziesięciolecia w ramach indyjskiego ruchu nacjonalistycznego. Projekt Konstytucji Indii z 1895 roku już proponował danie każdemu obywatelowi jednego głosu, zgodnie z witryną badań prawnych Constitution of India; Rezolucja Karacki Indyjskiego Kongresu Narodowego z 1931 roku później żądała, aby każda przyszła konstytucja opierała się na powszechnym prawie wyborczym, zgodnie z tym samym źródłem.
Publikacja z 1946 roku zatytułowana 'Gandhian Constitution of Free India' postulowała powszechne prawo wyborcze dla dorosłych, jak odnotowuje historyczne sprawozdanie Constitution of India. Zgromadzenie Konstytucyjne Indii w 1949 roku przyjęło tę zasadę w głównie bez debaty; stała się ona Artykułem 326 Konstytucji, która przewiduje wybory na podstawie powszechnego prawa wyborczego. Pierwsze powszechne wybory przeprowadzone na podstawie tej zasady w latach 1951-52 zarejestrowały około 173 milionów wyborców, przy czym Sukumar Sen służył jako pierwszy główny komisarz wyborczy Indii, zgodnie z Constitution of India i wydaniem w języku hindi Usthadian.
Dwie walki o prawo wyborcze, rozdzielone 55 latami
Aspekt
Natal, 1894
Niezależne Indie, 1949-1951
Punkt wyjścia
Mężczyźni będący właścicielami majątku Hindusi już umieszczeni na liście wyborczej
System wyborczy z czasów brytyjskich ograniczony majątkiem, wykształceniem i płcią w niektórych częściach Indii
Postulat
Utrzymać istniejące, ograniczone prawo wyborcze otwarte dla kwalifikujących się Hindusów
Rozszerzyć prawo do głosowania na każdego dorosłego obywatela niezależnie od majątku, wykształcenia, płci czy kasty
Dokument kluczowy
Ustawa o Zmianie Prawa Wyborczego Natalu z 1894 roku (zastąpiona Ustawą 8 z 1896 roku)
Konstytucja Indii, Artykuł 326 (1949)
Wynik
Hindusi stracili prawo do głosowania w Natalu
Powszechne prawo wyborcze dla dorosłych przyjęte; pierwsze wybory 1951-52 zarejestrowały około 173 milionów wyborców
Pytania
Jaka była pierwsza kampania polityczna Mahatmy Gandhiego?
Była to jego opozycja w 1894 roku w brytyjskiej kolonii Natal w Południowej Afryce wobec ustawy mającej na celu usunięcie hinduskich mieszkańców z listy wyborczej kolonii, zgodnie z Wikipedią i South African History Online.
Czy kampania Gandhiego z 1894 roku zatrzymała upadek praw wyborczych Hindusów w Natalu?
Nie. Pierwotna ustawa nie została zatwierdzona przez Brytyjską Koronę, ale Natal uchwalił nową ustawę, Ustawę 8 z 1896 roku, po uzyskaniu samodzielnego rządu, i Hindusi w Natalu i tak stracili prawo głosu w parlamencie, zgodnie z Wikipedią i South African History Online.
Czym jest Kongres Hindusów Natalu i dlaczego Gandhi go założył?
Jest to organizacja, którą Gandhi pomógł założyć w 1894 roku, aby kontynuować opozycję wobec dyskryminacyjnego ustawodawstwa skierowanego na Hindusów w Południowej Afryce poprzez petycje i publiczną kampanię, zgodnie z South African History Online.
Czy Gandhi osobiście domagał się powszechnego prawa wyborczego w Indiach?
Dostępna dokumentacja pokazuje, że walka Gandhiego z 1894 roku dotyczyła zachowania ograniczonego, opartego na posiadaniu majątku prawa wyborczego dla Hindusów, którzy już spełniali wymogi; szersze żądanie powszechnego prawa wyborczego dla wszystkich Hindusów rozwijało się przez następne dziesięciolecia, włączając w to publikację z 1946 roku zatytułowaną 'Gandhian Constitution of Free India', zgodnie z Constitution of India.
Kiedy Indie przyjęły powszechne prawo wyborcze dla dorosłych i przeprowadziły pierwsze wybory na jego podstawie?
Zgromadzenie Konstytucyjne Indii przyjęło powszechne prawo wyborcze dla dorosłych w 1949 roku jako Artykuł 326 Konstytucji, a pierwsze powszechne wybory przeprowadzone na podstawie tej zasady w latach 1951-52 zarejestrowały około 173 milionów wyborców, zgodnie z Constitution of India.
Jak opowiada to świat
HindiWyjaśnienia w języku hindi opublikowane wokół Gandhijanthi łączą kampanię natalu z 1894 roku z obecnym prawnym systemem Indii dotyczącym głosowania, zwracając uwagę, że Sąd Najwyższy sklasyfikował prawo do głosowania jako prawo ustawowe zgodnie z Ustawą o Reprezentacji Ludu z 1951 roku, a nie jako prawo podstawowe, nawet jeśli Artykuł 326 gwarantuje powszechne prawo wyborcze dla dorosłych, zgodnie z Usthadian.
Ten tekst przygotowała sztuczna inteligencja, a przed publikacją przeszedł automatyczną kontrolę źródeł. Jeśli widzisz błąd, poproś o sprostowanie. Poproś o sprostowanie lub odpowiedź · Jak to robimy
Zimna Wojna była trwającą dziesięciolecia rywalizacją między Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Radzieckim, która rozpoczęła się po Drugiej Wojnie Światowej i zakończyła się upadkiem Związku Radzieckiego w grudniu 1991 roku. Nigdy nie stała się bezpośrednią wojną militarną między dwiema supermocarstwami, ale ukształtowała sojusze, politykę nuklearną i konflikty regionalne, których skutki — od struktury NATO do napięć między USA a Rosją — są wciąż widoczne dzisiaj.
Cesarstwo Rzymskie rozpoczęło się w 27 roku p.n.e., gdy August został jego pierwszym cesarzem, osiągnęło największy zasięg terytorialny za panowania Trajiana w 117 roku n.e. i zakończyło się na Zachodzie w 476 roku n.e., gdy Odoaker obalił ostatniego cesarza, Romulusa Augustulusa. Historycy wskazują na kombinację presji wojskowej, ekonomicznej, politycznej i zewnętrznej w ciągu około dwóch stuleci jako przyczyny jego upadku.
Renesans był ruchem kulturalnym, trwającym mniej więcej od XIV do XVII wieku, który rozpoczął się we Florencji i wznowił zainteresowanie starożytną Grecją i Rzymem. Zmienił europejską sztukę, naukę i uczestnictwo poprzez innowacje, takie jak perspektywa liniowa, heliocentryczna teoria Kopernika z 1543 roku i druk — osiągnięcia, które historycy wiążą z przejściem od myślenia średniowiecznego do nowoczesnego.
Demokracja jako system rządów przez obywateli sięga Aten około 508–507 p.n.e., kiedy reformator Klisthenes przebudował konstytucję miasta-państwa. Stąd rozprzestrzeniła się nierównomiernie poprzez rzymskie instytucje reprezentacyjne, średniowieczne ograniczenia władzy królewskiej, teorię Oświecenia i późniejsze rozszerzenie praw politycznych na dzisiejszą mieszankę demokracji wyborczych i liberalnych na całym świecie.
