Co nauka mówi o stylach uczenia się i efektywnych metodach nauki

Miliony studentów i nauczycieli wciąż klasyfikują uczniów do kategorii, takich jak «wizualni» lub «słuchowi» i próbują dostosować lekcje lub sesje nauki do tych kategorii. Jednak naukowcy zajmujący się naukami kognitywnym, którzy testowali ten pomysł w kontrolowanych eksperymentach, nie wykazali, że to działa. To, co potwierdza badania, to mały zestaw specyficznych technik nauki, które przewyższają resztę, niezależnie od preferowanego stylu osoby.

Dlaczego pomysł «Stylów uczenia się» utrzymuje się pomimo braku dowodów

Przegląd z 2020 roku przeprowadzony przez Phila Newtona i Atharvy'ego Salvi z Uniwersytetu Swansea, opublikowany w czasopiśmie Frontiers in Education, wykazał, że 89,1% z 15 045 ankietowanych nauczycieli w wielu badaniach uważało, że uczniowie uczą się lepiej, gdy informacje są prezentowane w ich preferowanym stylu uczenia się. Newton powiedział, że nie ma dowodów na to, że ta wiara maleje, mimo że podstawowe twierdzenie nie zostało potwierdzone w testach.

Testowalne jądro teorii stylów uczenia się — to tak zwana hipoteza dopasowania: że dostosowanie nauczania do samodzielnie zidentyfikowanego stylu uczenia się ucznia daje lepsze wyniki niż niedopasowanie. Według Centrum Nauczania i Uczenia Poorvu na Uniwersytecie Yale, badania od 2006 do 2023 roku nie wykazały empirycznego poparcia dla tej hipotezy — w niektórych eksperymentach uczniowie osiągali równe lub lepsze wyniki, gdy uczyli się w trybie różnym od ich deklarowanej preferencji.

Przegląd Swansea opisuje rozpowszechnioną wiarę w style uczenia się jako potencjalnie szkodliwą: zaklasyfikowanie ucznia, powiedzmy, jako ucznia słuchowego, może doprowadzić tego ucznia do wniosku, że nie ma sensu zajmować się przedmiotami lub formatami poza jego przydzieloną kategorią, i może doprowadzić nauczycieli do sformułowania niedokładnych oczekiwań dotyczących wyników na podstawie etykiety.

Co faktycznie poprawia naukę: Przegląd Dunlosky'ego

Najczęściej cytowana naukowa ocena technik nauki to przegląd z 2013 roku w czasopiśmie Psychological Science in the Public Interest autorstwa Johna Dunlosky'ego, Katherine Rawson, Elizabeth Marsh, Mitchella Nathana i Daniela Willinghama. Zespół ocenił dziesięć powszechnie stosowanych technik uczenia się w stosunku do dostępnych danych eksperymentalnych i ocenił każdą pod względem ogólnej użyteczności.

Kent State University, gdzie w tamtym czasie pracował Dunlosky, podał jego reakcję na wyniki: powiedział, że był «zszokowany, że niektóre strategie, które uczniowie bardzo często stosują – takie jak ponowne czytanie i podkreślanie – wydają się zapewniać minimalne korzyści», i zasugerował, że zwykła zamiana ponownego czytania na odkładane praktyki wznowienia pomogłaby większości uczniów.

Praktyczna rutyna nauki oparta na dowodach

1. Zamieniaj czytanie w wznowienie: po przeczytaniu sekcji zamknij materiał i napisz lub powiedz, co pamiętasz, a następnie sprawdź to w stosunku do źródła — to testowanie praktyczne.
2. Rozłóż sesje przeglądu na dni lub tygodnie zamiast skupiać je w jedną długą sesję wieczorem przed testem; to praktyka rozłożona w czasie.
3. Mieszaj powiązane tematy lub typy problemów w jednej sesji nauki zamiast kończenia jednego tematu przed przystąpieniem do następnego; to praktyka przeplatana.
4. Ucząc się nowego faktu, zapytaj siebie, dlaczego jest to prawda lub jak wiąże się z tym, co już wiesz — pytania elaboracyjne.
5. Pracując nad rozwiązanym przykładem lub procedurą, wyjaśniaj każdy krok na głos lub na piśmie, jakbyś kogoś uczył — samowytłumaczenie.
6. Używaj podkreślania, ponownego czytania i zwykłego streszczania oszczędnie: przegląd Dunlosky'ego wykazał, że są powszechnie stosowane, ale wykazały najsłabsze dowody korzyści samodzielnie.
7. Nie zakładaj, że samodzielnie zidentyfikowana preferencja «wizualna» lub «słuchowa» oznacza, że powinieneś unikać innych formatów; Centrum Poorvu na Uniwersytecie Yale rekomenduje łączenie wielu formatów (tekst, diagramy, mowa) dla wszystkich uczniów zamiast dopasowywania do jednego preferowanego trybu.

Czy preferencje w uczeniu się w ogóle się liczą?

Naukowcy rozróżniają między posiadaniem preferencji a czerpaniem korzyści z dostosowania materiału do niej. Centrum Poorvu na Uniwersytecie Yale zauważa, że preferencje uczniów są rzeczywiste i mogą różnić się w zależności od przedmiotu, ale że sama preferencja nie przewiduje, który format będzie powodować lepszą naukę dla danej osoby. Ich wytyczne dla nauczycieli to wbudowanie różnorodności w nauczanie — łączenie słów, wizualizacji i działań — oraz pomoc uczniom w rozwijaniu metapoznania, czyli zdolności do monitorowania i dostosowywania ich własnych strategii nauki, zamiast sortowania uczniów na stałe kategorie stylów.