آنچه علم درباره سبک های یادگیری و روش های مطالعه موثر می گوید

میلیون ها دانش آموز و معلم هنوز یادگیرندگان را به دسته هایی مانند "بصری" یا "شنوایی" طبقه بندی می کنند و سعی می کنند درس ها یا جلسات مطالعه را با آنها تطابق دهند. اما دانشمندان علوم شناختی که این ایده را در آزمایش های کنترل شده آزمایش کردند، نتوانسته اند آن را کار کند. آنچه که تحقیق از آن پشتیبانی می کند، مجموعه کوچکی از تکنیک های مطالعه خاص است که بر بقیه برتر است، صرف نظر از سبک یادگیری ترجیح داده شده یک فرد.

چرا ایده "سبک های یادگیری" علی رغم کمبود شواهد باقی می ماند

بررسی سال 2020 توسط فیل نیوتن و آتاروا سالوی از دانشگاه سوانسیا، که در مجله Frontiers in Education منتشر شد، نشان داد که 89.1% از 15,045 معلم که در مطالعات متعددی نمونه برداری شدند، معتقد بودند که دانش آموزان بهتر یاد می گیرند وقتی اطلاعات به سبک یادگیری ترجیح داده شده آنها ارائه می شود. نیوتن گفت که شواهدی نیست که این باور کاهش پیدا کند، حتی اگر ادعای اساسی زیربنایی در آزمایش اثبات نشود.

هسته قابل آزمایش نظریه سبک های یادگیری آنچیزی است که محققان آن را فرضیه تطابق می نامند: که تطابق دادن آموزش به سبک یادگیری خود شناخت شده دانش آموز نتایج بهتری نسبت به عدم تطابق دارد. طبق مرکز Poorvu برای تدریس و یادگیری در دانشگاه ییل، مطالعات از 2006 تا 2023 هیچ پشتیبانی تجربی برای این فرضیه نشان ندادند - در برخی آزمایش ها، یادگیرندگان عملکرد مشابه یا بهتر داشتند وقتی به روش متفاوت از ترجیح اعلام شده خود تدریس می شدند.

بررسی سوانسیا، باور گسترده در سبک های یادگیری را به عنوان بالقوه مضر توصیف می کند: برچسب زدن دانش آموز به عنوان، به طور مثال، یادگیری شنوایی ممکن است به دانش آموز به این نتیجه رسیدن که هیچ نقطه ای در پیگیری مواضیع یا قالب های خارج از دسته بندی اختصاص داده شده خود وجود ندارد، و ممکن است منجر به تشکیل معلمان انتظارات نادقیق از عملکرد بر اساس برچسب شود.

آنچه واقعا یادگیری را بهبود می بخشد: بررسی Dunlosky

متداول ترین ارزیابی علمی تکنیک های مطالعه، مرور سال 2013 در مجله Psychological Science in the Public Interest توسط جان دان لوسکی، کاترین رولسون، الیزابت مارش، میچل ناتان و دانیل ویلیام است. تیم ده تکنیک یادگیری رایج استفاده را با شواهد تجربی موجود ارزیابی کردند و هر کدام را برای درجه سودمندی کلی رتبه بندی کردند.

دانشگاه کنت استیت، جایی که دان لوسکی در آن زمان مستقر بود، در مورد واکنش او به نتایج گزارش داد: گفت که "شوک زده بود که برخی از استراتژی هایی که دانش آموزان بسیار استفاده می کنند - مانند بازخوانی و برجسته سازی - به نظر می رسد کمتر فائده دهند"، و پیشنهاد کرد که صرفاً جایگزین کردن بازخوانی با تمرین بازیابی تاخیری کمک بسیاری را به اکثر دانش آموزان خواهد کرد.

روال مطالعه عملی بر اساس شواهد

1. تبدیل خواندن به بازیابی: پس از خواندن یک بخش، مادی را بسته و بنویسید یا آنچه را که یادتان است بگویید، سپس آن را در مقابل منبع بررسی کنید - این آزمایش تمرینی است.
2. پخش جلسات بررسی در طول روزها یا هفته ها به جای جمع آوری آنها در یک جلسه طولانی در شب قبل از آزمایش؛ این تمرین توزیع شده (فاصله شده) است.
3. ترکیب موضوعات یا انواع مسائل مرتبط در یک جلسه مطالعه به جای تمام کردن یک موضوع قبل از شروع بعدی؛ این تمرین متقاطع است.
4. هنگام یادگیری حقیقت جدیدی، از خود بپرسید که چرا درست است یا چگونه با آنچه که قبلاً می دانید متصل است - بازجویی تفصیلی.
5. هنگام کار کردن از طریق نمونه یا روال حل شده، هر مرحله را بلند یا نوشتاری توضیح دهید، گویی شخص دیگری را تدریس می کنید - خود توضیح.
6. برجسته سازی، بازخوانی و خلاصه سازی ساده را به طور کم استفاده کنید: مرور Dunlosky نشان داد که آنها معمول استفاده می شوند اما ضعیف ترین شواهد فائده را به تنهایی نشان دادند.
7. فرض نکنید که ترجیح "بصری" یا "شنوایی" خود شناخت شده به معنای اینکه باید از قالب های دیگر اجتناب کنید؛ مرکز Poorvu یل توصیه می کند که ترکیب قالب های متعددی (متن، نمودار، سخنرانی) برای تمام یادگیرندگان به جای تطابق یک حالت ترجیح داده شده را توصیه می کند.

آیا ترجیحات یادگیری اصلاً اهمیت دارند؟

محققان بین داشتن ترجیح و استفاده از داشتن مادی منطبق بر آن تمایز قائل می شوند. مرکز Poorvu در دانشگاه ییل توجه می دهد که ترجیحات یادگیرندگان واقعی هستند و می توانند بسته به موضوع متفاوت باشند، اما ترجیح تنهایی نمی توان پیش بینی کند کدام قالب برای شخص معین بهتر یادگیری را تولید خواهد کرد. راهنمایی او برای مربیان این است که تنوع در تدریس - ترکیب کلمات، بصری و فعالیت ها - و کمک به دانش آموزان برای توسعه متاشناخت، به معنای توانایی نظارت و تنظیم استراتژی های مطالعه خود، به جای فرز دانش آموزان به دسته های سبک ثابت.